سرویس سیاست مشرق- فرقه‌های انحرافی و گروهک‌های رادیکال و ایران ستیز در ایام اغتشاشات به صورت قابل توجهی فعال بوده و تجربه نیز نشان داده است که این جریان‌های منحرف همواره از شگردهای مختلف برای مقابله با ملت ایران و نظام جمهوری اسلامی بهره می‌برند.

بررسی‌ها نشان می‌دهد که فرقه‌های انحرافی با پوشش اقدامات اجتماعی و یا عام‌المنفعه در سال‌های اخیر تلاش کرده‌اند که در قشرهای مختلف نفوذ کرده و یارگیری کنند، به ویژه جذب اجتماعی از طبقات محروم در دستور این دست جریانات بوده است.

به عنوان مثال فرقه گنابادی با راه انداختن یک خیریه و درمانگاه تخصصی، به‌طور مشخص و علنی، در سال‌های اخیر فعال بوده و توانسته «نفوذ اجتماعی» انجام دهد.

این درمانگاه زیر نظر فرقه دراویش نعمت‌اللهی سلطانعلیشاهی گنابادی بوده و نام آن برگرفته از «صالح علیشاه» قطب پیشین این فرقه است. این انتساب نه‌تنها پنهان نیست، بلکه خود فرقه در تبلیغات و معرفی‌های رسمی، بر این موضوع تصریح دارد.

مدیریت این درمانگاه بر عهده محمد تابنده، برادرزاده نورعلی تابنده، قطب سابق فرقه دراویش گنابادی بوده و فضای داخلی این مجموعه درمانی مملو از تصاویر اقطاب و بزرگان فرقه است؛ امری که ماهیت فرقه‌ای مجموعه را به‌روشنی نشان می‌دهد.

چرا تروریست‌ها در تدارک اجتماعی شدن هستند؟

مطالعات امنیتی و اجتماعی نشان می‌دهد که خدمات اجتماعی و عام‌المنفعه یکی از شناخته‌شده‌ترین ابزارهای جذب، نفوذ و تثبیت جریان‌های فرقه‌ای است. در همین راستا، تمرکز ویژه فرقه‌ها بر اقشار آسیب‌دیده اجتماعی، کم‌بضاعت و کم‌برخوردار، نه یک اقدام صرفاً خیریه، بلکه بخشی از راهبرد جذب و همراه‌سازی اجتماعی تلقی می‌شود.

درمانگاه و خیریه فوق نیز در همین چارچوب قابل تحلیل است. نکته اساسی درباره فرقه دراویش نعمت‌اللهی سلطانعلیشاهی آن است که در کنار بدعت‌ها و انحرافات اعتقادی، فقهی و اخلاقی، این فرقه از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی تاکنون همواره با چالش‌های امنیتی جدی همراه بوده و در مقاطع مختلف، هزینه‌های سنگینی را بر نظام و مردم تحمیل کرده است.

برای نمونه در سال ۱۳۹۰، در شهر کوار، فراخوان این فرقه منجر به درگیری گسترده شد که طی آن بیش از ۲۰۰ نفر از مردم با سنگ، چوب و چماق زخمی و مجروح شدند. در این حادثه، تعدادی از مردم بر اثر استفاده دراویش از سلاح ساچمه‌ای، کلت کمری و کلاشینکف مجروح شدند.

همچنین در غائله خیابان پاسداران (گلستان هفتم) در زمستان ۱۳۹۶، تعداد ۴ نفر از نیروهای حافظ نظم و امنیت کشور به دست دراویش قداره‌کش به شهادت رسیدند و بیش از ۸۰ نفر از مردم بی‌گناه زخمی شدند. این وقایع، صرفاً نمونه‌هایی از سابقه ضد امنیتی این فرقه در داخل کشور است.

علاوه بر این، شاخه خارج‌نشین فرقه دراویش گنابادی، سابقه‌ای روشن در مزدوری، خیانت به وطن و همکاری با دشمنان متخاصم دارد؛ به‌گونه‌ای که در زمینه وابستگی و خودفروشی، از بسیاری از جریان‌های معاند پیشی گرفته است.

گزارش‌های متعدد از ارتباط مستقیم این عناصر با موساد و ام‌آی‌۶ حکایت دارد و نقش‌آفرینی آن‌ها در قبل، حین و بعد از جنگ تحمیلی ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی و امریکا، و نیز در اغتشاشات دی‌ماه ۱۴۰۴، قابل انکار نیست.

پرداختن تفصیلی به این موضوع، خود مثنوی هفتاد من کاغذ است. همچنین نباید از شاخه موسوم به دراویش ری‌استارتی و فوق‌رادیکال این فرقه غفلت کرد؛ جریانی که در اغتشاشات، نقش اصلی در به آتش کشیدن مساجد و حسینیه‌ها ایفا کرده و پیوند آن با بدنه فرقه‌ گنابادیه قابل چشم‌پوشی نیست.

با توجه به این سوابق، جای تعجب جدی است که فرقه‌ای که جز چالش‌های امنیتی، اجتماعی و اعتقادی، خیری برای جامعه و کشور نداشته، چگونه توانسته تا این حد آزادانه به فعالیت‌های عام‌المنفعه بپردازد.

حضور فرقه‌ها در آشوب‌های مسلحانه اخیر نشان می‌دهد که اطلاع رسانی دقیق از نحوه فعالیت‌ آن‌ها و بیان هشدارهای لازم به خانواده‌ها به عنوان مخاطب سردرگم ضروریت فراوان دارد، این جریان‌های نوظهور مسلح با سوء استفاده از ترفندهای فرقه‌ای در تلاش هستند در میان مخاطبان کانون اجتماعی ایجاد کرده و به مرور نقش گروهک‌های مسلح را بازی کنند.